mei 2005

In mei 2005 vond mijn eerste reis naar Gambia plaats. Ik had voor dit land gekozen omdat ik na mijn reis naar Zuid-Afrika (in 2003) graag meer wilde zien van dit continent en Gambia nog niet zo toeristisch en niet zo duur was.

Ik had best mijn twijfels om hier naar toe te gaan. Ik zou er als vrouw alleen heen gaan, maar was dat wel zo'n goed plan. Ik las toch veel over de hustlers en bumsters en vroeg me af of ik daar wel mee om kon gaan. Bij mijn voorbereiding heb ik veel het prikbord van de Gambiapagina op internet bezocht. Hier vond ik veel informatie en kreeg ik tips waar ik wat aan had. Ook ontmoette ik daar mensen die ik ook in Gambia ben tegengekomen.

Ik verbleef in het Palm Beach Hotel in Kotu. Een gezellig hotel wat rustig gelegen is en aan het strand ligt. Dat het rustig gelegen was had ook een nadeel: als ik buiten het hotel wilde eten moest ik steeds een taxi naar het Senegambiagebied nemen, en dat wilde ik niet elke avond.

Met de touroperator heb ik diverse excursies gemaakt: Serrekunda Market, Bakau Market, Krokodillenpoel (helaas lagen ze allemaal in het water), Wood Factory in Brikama en naar Janjanbureh/Georgetown. Ook ben ik met een bekende uit nederland (die ik ontmoette op het prikbord) naar een compound geweest. Ik heb me dan ook helemaal niet verveeld.

De eerste dagen had ik een cultuurshock. Ik wist wat ik te zien zou krijgen, maar toen ik de armoede ook echt zag deed me dat wel wat. Ik moest het allemaal even een plekje geven en vroeg me af waar ik beland was. Wat had ik hier toch te zoeken? Bovendien bemoeit iedereen zich met je: zowel het personeel van het hotel als iedereen erbuiten. Ik vond dat helemaal niets en heb op een gegeven moment ook aangegeven dat ik nu liever even een boek lees of alleen loop. Toen ik me alleen maar ging ergeren werd het ook steeds erger. Ik merkte dat ik met een grapje veel meer bereikte en het ook voor mezelf leuker hield.

Helaas werd ik in de 2e week ziek. Ik had al een paar dagen last van mijn spieren, dacht door de airco een koutje opgelopen te hebben. Op de terugweg vanuit Georgetown werd dit steeds erger. Ik kon niet meer ontspannen zitten of liggen en elke hobbel in de weg (en dat zijn er een hoop!) deed zeer. Het lopen ging moeilijk omdat ik het gevoel had dat ik niet kon ademen. Er is toen ook contact gezocht met de reisleidster in Gambia die een arts naar mijn hotel zou sturen als we daar aangekomen waren. Nadat ik onderzocht was kreeg ik ibuprofen. De arts was bang dat er vocht achter mijn longen zat en dan zou ik niet naar huis kunnen vliegen. De volgende dag moesten er van mijn longen foto's gemaakt worden in het ziekenhuis. Op zich ook een hele belevenis, maar ik voelde me wel beroers, zo helemaal alleen in Gambia en dan nog ziek ook. Het thuisfront heb ik bewust niet gebeld om geen paniek te zaaien. Wel was ik vastbesloten met mijn vlucht mee te gaan, desnoods met een verpleegster en een zuurstoftank, ze verzinnen maar wat. Toen de volgende dag de reisleider in het hotel kwam, was hij nog niet op de hoogte van de situatie. Ik kon in elk geval ontspannen zitten en liggen, maar moest me niet te veel bewegen of inspannen. Dit dus uitgelegd en gevraagd of hij met me mee wilde naar het ziekenhuis. Dis is gebeurt en na afloop kreeg ik de foto mee naar het hotel waar de arts ook weer kwam om de foto te beoordelen. Ook weer erg apart. Gelukkig had ik geen vocht achter mijn longen. Mijn eigen diagnose bleek juist te zijn: door de airco (die op het bed gericht stond) hadden de spieren rondom mijn longen kou gevat waardoor het erg pijnlijk was om mijn longen vol met lucht te zuigen. Erg vervelend, maar gelukkig niets ernstigs. Ik moest een paar dagen rust houden, ibuprofen innemen en een stinkend zalfje erop smeren. Iedereen in het hotel was erg behulpzaam, zowel het personeel als de overige gasten die aanboden boodschappen mee te nemen. Op het vliegveld kreeg ik een voorkeursbehandeling en kreeg een plaats voorin het vliegtuig. Wel in nederland nog met de foto naar de huisarts geweest voor een second opinion, maar zij bevestigde het verhaal en na een weekje was ik weer helemaal opgeknapt. Wees daarom erg voorzichtig met de airco. Als je hem gebruikt, zet hem dan aan als je er niet bent. Als je in je kamer bent kun je beter de airco uitzetten en een ventilator aanzetten!

De laatste dag heb ik zelf weer wat boodschappen en nog wat souvennirs kunnen halen. Ik begin er lol in te krijgen in het afdingen en weet hoe ik ervoor moet zorgen niet te teveel te worden lastig gevallen. Net nu ik het allemaal snap moet ik naar huis!!

Terug in Nederland had ik zelf het idee dat ik niet nog een keer terug hoef. Ik heb het gezien en vond het wel leuk, maar niet geweldig. Echter naar een paar weken begon het toch wel te kriebelen. Vooral omdat ik pas op het eind het meeste heb genoten. Daarom besluit ik nog een keer terug te gaan. Ik weet nu ook dat ik de volgende keer in een hotel in het Senegambia-gebied wil, waar ook diverse eettentjes te vinden zijn. Ik heb ruim een jaar de tijd om daar naar toe te leven.